(13 en 14 februari 2012 en aanverwanten)

Geachte,
Den tijd is gekomen voor der jaarlijkschen klasretraite. Een tijd van glorie en vreugd voor de kinderen. Van weinig zorgen in perioden van oorlog.

Zo kondigde het klaskamp zich aan als afsluiter voor het intense project rond Wereldoorlog II.
Uitkijken naar...  was het vooral...
En voorbereiden tot...
... van de ouders (dankje Jan, Lucia, Katrien, Anne)
... van de kinderen op hun 'rolletje'.

Voor foto's ga kijken op onze fotosite.  (Vergeet niet in te loggen op deze site hiervoor.)

Een neerslag van Frauke:

Het smokkelspel.

We zijn op klas kamp geweest.
We hebben veel gedaan.
We hebben in een oud huis geslapen.  In Gent.
Er waren ouders die ons naar daar hadden gevoerd. Als we daar aangekomen waren deden we een smokkelspel. Het ging als volgt:

Je moest naar een bepaalde persoon lopen om zegeltjes.
Maar Nele en Sanne waren de politieagenten als ze jou tikten dan moest je al je zegeltjes afgeven dat je bij die persoon had gekregen.
  Tenzij dat je ze wist om te kopen met informatie over het andere team.
Dan mocht je één zegeltje houden.
Elk team had een kamp.
De teams werden bepaald door een briefje dat je kreeg in het begin van het spel.

Je had een kleur op je neus en op dat briefje stond bijvoorbeeld een knipoog of iets anders dat was dan je gebaar dan moest je die met hetzelfde kleur op zijn neus vinden en hetzelfde gebaar.

Als je dat gevonden had mocht je nog naar andere groepjes op zoek gaan en vragen of dat ze bij ons wouden zijn en zo hadden we de teams gemaakt.

Maar nu verder dus. Je had die zegeltjes maar die zegeltjes hadden ook een bedoeling. Als je de zegeltjes in je kamp had gekregen dan had je ook nog verschillende soorten zegeltjes. Je had rode zegeltjes die waren voor karnemelk.
Je had blauwe zegeltjes, die waren voor bloem. Je had gele zegeltjes die waren voor rozijnen. Je had ook groene zegeltjes die waren voor suiker.

Als je van één van de kleuren er dertig had behalve rood daar moest je er zestig van hebben dan kon je dat bij het winkeltje gaan inwisselen voor bijvoorbeeld als je dertig blauwe zegeltjes had voor bloem en zo bij ieder kleur anders.

Maar als je onderweg was naar dat winkeltje konden Nele en Sanne je ook tikken en dan was je ook al je zegeltjes kwijt.

Maar het andere team kon jou ook tikken en dan moest jij jouw zegeltjes aan hun geven.

Maar als je niet getikt werd onderweg naar het winkeltje dan kon je het inwisselen zo als blauw in bloem.

Maar als je onderweg was met je ingrediënt dan kon je ook getikt worden en dan moest je je ingrediënt afgeven.

Het team dat op het einde de meeste ingrediënten had was gewonnen maar voor het laatste zakje bloem naar je kamp te krijgen was het wel heel moeilijk.

Dat was het smokkelspel.
Frauke 

Als afsluitende opdracht van ons project schreven we na het klaskamp allemaal een zelfverzonnen verhaal rond één van de foto's die Joke Dewitte had voorgesteld.
Hieronder die van Elise:

Dit meisje genaamd Anneke MOEST op de foto.

Anneke werd gekweekt.

Maar wat ze raar vond is dat haar mama en papa niet overeen komen en ze zien elkaar ook bijna nooit.

Anneke is ooit een keer ontsnapt uit haar kamer.

Voorzichtjes liep ze toen zo snel als ze kon naar het dorp.

Wanneer ze even keek naar een bunker botste ze hard tegen een vrachtwagen.

Hij stond geparkeerd .

Verschillende mensen stapten verdrietig in.

Ze wist niet wat voor mensen het waren maar er was geen één met blond haar en blauwe ogen als zij zelf.

Maar wat haar ook opviel is dat alle mensen een speciale ster aan hadden, waar ‘jude’ opstond.

Ze keek met open mond naar de mensen.

Ze heeft al een keer iets over de joden gehoord, maar dat waren allemaal slechte dingen.

Maar dat ze mee moesten in een vrachtwagen had ze nog nooit gehoord of gezien.

Een meneer pakte Anneke’s schouder vast en sleurde haar terug naar haar kamer.

De meneer keek haar boos aan.

En toen is de foto met Anneke getrokken.

Elise